Do VIII wieku Afryka Północna wydała wielu świętych. Jednak Afryka Czarna - Środkowa i Południowa zetknęła się z Kościołem dopiero w połowie XIX wieku. Do Ugandy chrześcijaństwo dotarło w latach dziewięćdziesiątych. W 1879 roku przybyli tam "biali ojcowie". Spotkali się oni z przychylnością mieszkańców.

Kilka lat później sytuacja się zmieniła. "Biali ojcowie" razem z anglikańskimi misjonarzami zostali zmuszeni przez króla Mtera do opuszczenia kraju.
Kiedy po jego śmierci tron objął Mwanga, rozpoczęły się krwawe prześladowania chrześcijan. Były one spowodowane tym, iż panujący król, nie chciał zrezygnować z wielożeństwa i przeszedł na islam.

Wśród umęczonych wówczas chrześcijan szczególną stałością w wierze odznaczyli się Karol Lwanga i jego 21 towarzyszy. W większości byli to neofici - dopiero przyjęli chrzest. Czterech z nich ochrzcił Karol Lwanga w więzieniu. Najmłodszy z tej grupy, Kizito, miał 13 lat.

3 czerwca 1886 r. w Rubaga spalono owiniętego w trzcinową matę Karola Lwanga - wodza plemienia Nagweya, który był przełożonym królewskich paziów. Miał 25 lat. W tym dniu razem z nim poniosło śmierć 21 jego towarzyszy.

W 1920 roku beatyfikował ich Benedykt XV. Kanonizował ich Paweł VI w 1964 roku.

Św. Karol jest patronem młodzieży i Akcji Katolickiej w Afryce.

Boże, Ty sprawiłeś, że krew męczenników stała się nasieniem chrześcijan, daj, aby rola Twojego Kościoła zroszona krwią świętych, Karola Lwangi i jego Towarzyszy, przyniosła obfite plony.