Urodziła się w Kanninge, w Szwecji, w XIII wieku. Była wnuczką króla Szwecji, Knuta Johansona. Jej wychowanie duchowym zajmował się Piotr z Dacji, dominikanin. Po śmierci męża wraz z siostrą Krystyną utworzyła grono tercjarek (tzw. III zakon), współpracujących z dominikanami z miejscowości Skönninge. W roku 1281 - po otrzymaniu zgody papieża - założyła w Kanninge klasztor św. Marcina, pierwszy w Szwecji klasztor dominikanek i sama do niego wstąpiła. Rok później jednak zmarła (1282). Była obdarzona łaskami mistycznymi oraz stygmatami. Cuda następujące po śmierci św. Ingrydy przypisywano jej wstawiennictwu. Wywołały one powszechny kult świętej. W roku 1405 rozpoczął się proces kanonizacyjny. Biskupi szwedzcy przedstawili sprawę na soborze w Konstancji. W latach 1416-1417 przeprowadzono w Szwecji badania, ale ich wyniki nie były przekonywujące. W roku 1497 sprawa została wznowiona. W roku 1507 przy relikwiach świętej odprawiano Msze św. i różne nabożeństwa. Wydaje się jednak, że formalna kanonizacja nie miała miejsca. Podczas reformacji kult św. Ingrydy wygasł, jej relikwie przepadły.

Panie Boże, który zesłałeś na św. Ingrydę dziewicę, dary niebios, pomóż nam w czasie naszej ziemskiej wędrówki naśladować jej cnoty i wraz z nią cieszyć się wieczną radością w niebie.