Wspomożycielka Wiernych  lub Wspomożenie Wiernych to jeden spośród wielu tytułów nadawanych w Kościele Maryi. Oficjalnie po raz pierwszy tytuł ten nadał Maryi papież Pius V po zwycięstwie odniesionym przez chrześcijan nad Turkami pod Lepanto w 1571 roku. Liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych zostało wprowadzone przez papieża Piusa VII w roku 1815. Papież ten w roku 1814 został uwolniony z więzienia napoleońskiego w Fontainebleau, w którym przebywał pięć lat. Rok po tym wydarzeniu ustanowił dla Rzymu i państwa kościelnego święto Maryi Wspomożycielki Wiernych jako wotum dziękczynne za opiekę Matki Bożej nad Kościołem. W roku 1959 na prośbę biskupów polskich wspomnienie to zostało wprowadzone także w Kościele polskim.

Do rozwoju kultu Maryi jako Wspożycielki Wiernych przyczynili się zwłaszcza Salezjanie. Św. Jan Bosko tytuł Wspomożycielki Wiernych wybrał w 1865 roku dla budowanej przez siebie świątyni ku czci Matki Bożej w Turynie. Pius IX już w r. 1868, gdy ta świątynia Wspomożenia Wiernych została poświęcona, pisał tak do ks. Bosko: Jesteśmy zdania, że jest to wola Boża, aby nasza niebieska Patronka była czczona pod wdzięcznym wezwaniem Wspomożenia Wiernych, w czasach, w których niewierni ponawiają straszną walkę przeciw naszemu św. Kościołowi (Breve z dnia 23 IX 1868)
Maryja wielokrotnie okazywała się wspomożeniem dla całego Kościoła i pojedynczych wiernych. Obchodząc to święto Kościół wyznaje wiarę w przemożną pomoc Maryi.

Śp. Leon XIII w brewach, którymi nakazał chwalebną koronację Jej cudownego obrazu, pisze: Cześć tego św. obrazu Matki Boskiej, dzisiaj za szczególnym zrządzeniem Boskim jest cudownie rozpowszechniona u wszystkich narodowości świata chrześcijańskiego. (Breve z dnia 13 II 1903)

Uzasadnienie kultu i liturgicznego wspomnienia Maryi Wspomożycielki Wiernych znajdujemy w modlitwie św. Bernarda:
Pomnij, o Najświętsza Panno Maryjo, że nigdy nie słyszano, abyś opuściła tego, kto się do Ciebie ucieka, Twej pomocy wzywa, Ciebie o przyczynę prosi. Tą ufnością ożywiony, do Ciebie, o Panno nad pannami i Matko biegnę, do Ciebie przychodzę, przed Tobą jako grzesznik płaczący staję. O Matko Słowa, racz nie gardzić słowami moimi, ale usłysz je łaskawie i wysłuchaj.
Słowa wielkiego świętego wyrażają modlitwę wiernych wszystkich wieków szukających pomocy u Maryi. Chrześcijanie zawsze szukali wsparcia u Maryi. Wyrazem wielkiej ufności do Maryi są liczne sanktuaria, kościoły pod Jej wezwaniem, tłumy pielgrzymów nawiedzających te miejsca, pozostawiane tam wota i modlitwy.

Obchodząc liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych dziękujemy Bogu, że to On sam ustanowił Ją Wspomożycielką chrześcijan i prosimy, aby Jej przemożne wstawiennictwo przyczyniło się do umocnienia Kościoła. Ta pomoc jest Kościołowi potrzebna, aby cierpliwie i z miłością znosił wszelkie przeciwności i doświadczenia i w ten sposób ukazywał światu misterium Chrystusa, czyli Jego dzieło zbawienia. Wstawiennictwo Maryi Wspomożycielki ma także przyczynić się do naszego uświęcania się, czyli wyzwalania z niewoli grzechów i życia w zjednoczeniu z Bogiem.

Wszechmogący, Wieczny Boże, któryś za współdziałaniem Ducha Świętego duszę i ciało Chwalebnej Dziewicy i Matki Maryi godnym mieszkaniem Syna Twego uczynił, daj abyśmy, którzy wspomnieniem Jej się weselimy, doznali Jej wstawiennictwa i za Jej przyczyną od grożących niebezpieczeństw i śmierci wiecznej byli uwolnieni.
Amen.