Człowiek wie, że znalazł swoje powołanie wtedy, kiedy przestaje myśleć, w jaki sposób żyć, a po prostu zaczyna żyć. I tak, jeżeli zostaje powołany do samotności, przestanie zastanawiać się, w jaki sposób ma żyć, a zacznie żyć spokojnie wtedy jedynie, gdy znajdzie się w samotności. Jeżeli jednak nie jest powołany do życia samotnego, to im bardziej będzie samotny, tym więcej będzie się trapił swoim życiem i zapomni żyć. Jeżeli nie żyjemy według swojego prawdziwego powołania, myśl zabija życie lub staje się jego namiastką albo też poddaje się życiu, tak że nasze życie pochłania nasze myślenie i tłumi głos sumienia. Jeżeli znajdujemy swoje powołanie, myśl i życie stanowią jedno.

Przypuśćmy, że ktoś znalazł pełnię w swoim prawdziwym powołaniu. Teraz wszystko będzie w jedności, w zgodzie i spokoju. Praca nie przeszkadza już modlitwie ani modlitwa pracy. Teraz kontemplacja nie wymaga już specjalnego "stanu", który oddala od zwykłych, otaczających rzeczy, bo Bóg przenika wszystko. Nie trzeba myśleć o zdawaniu sprawy z siebie nikomu, tylko Jemu.