Trzeba, żebyśmy odnaleźli milczenie Boga nie tylko w sobie, ale i w innych. Dopóki ktoś nie przemówi do nas słowami, które pochodzą od Boga i łączą się w naszych duszach z milczeniem Boga, dopóty jesteśmy osamotnieni we własnym milczeniu, z którego Bóg stara się wycofać. Wewnętrzne bowiem milczenie polega na ustawicznym szukaniu, na stałym wołaniu wśród nocy, na pochylaniu się bez przerwy nad otchłanią. Jeżeli przylgniemy do naszego milczenia, które - jak się nam wydaje - znaleźliśmy na zawsze, przestajemy szukać Boga i milczenie w nas umiera.

Milczenie, w którym się Go już nie poszukuje, przestaje do nas mówić o Nim. Milczenie, w którym nie można stwierdzić, że Go nie ma, niebezpiecznie zagraża Jego dalszej obecności. Znajdujemy Go bowiem, gdy Go szukamy, a gdy przestajemy Go poszukiwać, wymyka się nam. Słyszymy Go tylko wtedy, kiedy mamy nadzieję Go usłyszeć, jeżeli zaś sądząc, że nasza nadzieja się spełniła, przestajemy nasłuchiwać, On przestaje mówić, Jego milczenie przestaje być żywe i staje się martwe nawet wtedy, gdy napełniamy je echem naszego własnego uczuciowego hałasu.