Ideą przewodnią oddającą tajemnicę Charlesa de Faucauld jest niewidzialny taniec, odbywający się między dwoma bohaterami na parkiecie życia. Człowiek i Bóg: bohaterowie, którzy się szukają i stają się partnerami.

Tak, przepiękna relacja, która w istocie jest relacją każdego z nas z Bogiem, w człowieku takim jak Charles de Faucauld jednak zyskała wartość nie dającą się wyrazić, ponieważ był to człowiek wciąż się nawracający. Bóg zaś zawsze uczył go tańca ruchami przeciwnymi do tych oczekiwanych przez partnera.

Był szlachetnie urodzony i musiał się być ostatnim z ludzi. Był człowiekiem czynu i musiał nauczyć się bezruchu. Był gwałtowny i musiał nauczyć się, co to łagodność. Był przekonanym kolonialistą i musiał uczyć nas, że niewolnikom należy przywrócić wolność oraz umiłowania uciśnionych. Był chory na francuską grandeur i musiał przyswoić sobie uniwersalność miłości oraz zerwać ze wszelkimi barierami żyjąc we wspólnocie. Nie potrafił znieść pluskiew i żył pośród plemion, które nie miały bieżącej wody do mycia.

Miał imię Jezus wytatuowane na sercu i musiał zmuszać się, by nie mówić o Nim pośród ludzi wolących słuchać o Mahomecie.

Tak, Charles de Faucauld nie był łatwym tancerzem. To zaś, że jego partnerowi udało się zrealizować w nim tak wspaniałe życie, mówi nam jasno o nieskończonej wartości świętości w człowieku i o tym, co może dokonać łaska w stosunku do ludzkiej słabości.