Pragnienie, żeby spędzić siedem miesięcy w klasztorze trapistów nie jako gość, lecz jako zakonnik, nie zrodziło się w ciągu jednej nocy. Było rezultatem wielu lat niespokojnych poszukiwań. Podczas gdy prowadziłem wykłady, wygłaszałem odczyty i pisałem o doniosłej roli samotności, wewnętrznej swobody i spokoju duchowego, bezustannie sam niejako potykałem się o nadmiar obowiązków i złudzeń. Co gnało mnie od książki do książki, z miejsca na miejsce, od pomysłu do pomysłu? Co skłaniało mnie do rozmyślań i dyskusji o "rzeczywistości Niewidzialnego" z powagą człowieka, który widział tylko to, co realne? Co było przyczyną, że moje powołanie, by świadczyć o Bożej miłości, przemieniało się w znojną pracę? Te pytania nękały mnie w rzadkich chwilach nie wypełnionych zajęciami i zmuszały, bym stanął twarzą w twarz wobec mego niespokojnego "ja". Może rozmawiałem więcej o Bogu niż z Bogiem. Może moja pisanina o modlitwie odciągnęła mnie od życia wypełnionego modlitwą. Może bardziej oddany byłem wychwalaniu ludzi niż miłowaniu Boga. Może powoli stawałem się więźniem ludzkich oczekiwań zamiast człowiekiem uwolnionym dzięki boskim obietnicom. Może... Wszystko to było bardzo niejasne, ale uświadomiłem sobie, że dopiero wtedy znajdę odpowiedź, gdy się cofnę i pozwolę, by zostały zadane te trudne pytania, nawet gdyby miały boleć. Ale zrobienie kroku wstecz nie było łatwe. Doszło do tego, że miałem przed sobą tyle wykładów, odczytów i artykułów, tyle spotkań, telefonów i listów, że wreszcie uwierzyłem, iż jestem niezbędny.

Kiedy przyjrzałem się uważniej sytuacji, pojąłem, że jestem spętany siecią dziwacznych paradoksów. Choć utyskiwałem na zbyt wiele propozycji, czułem się nieswojo, kiedy mnie nikt o nic nie prosił. Choć narzekałem, jak mi trudno odpowiadać na listy, niepokoiłem się, kiedy moja skrzynka listowa była pusta. Kiedy martwiłem się, że czeka mnie męczący cykl wykładów objazdowych, byłem rozczarowany, gdy nie miałem zaproszeń. A choć marzyłem, o pustym biurku, bałem się chwili, kiedy rzeczywiście tak się stanie. Krótko mówiąc, mimo że pragnąłem samotności, bałem się, że zostanę sam. Im bardziej zdawałem sobie sprawę z tych paradoksów, tym wyraźniej dostrzegałem, że jestem niewolnikiem narzuconych sobie obowiązków, że ulegam złudzeniom, że muszę zrobić krok w tył i zastanowić się: Czy pod zmiennymi afirmacjami i kompromisami mego ciasnego światka płynie spokojny strumień? Czy istnieje trwały punkt, do którego zakotwiczone jest moje życie i z którego mogę wyruszyć w dalszą podróż z nadzieją, odwagą i zaufaniem?

Kiedy to pragnienie cofnięcia się było coraz bardziej dojmujące, zrozumiałem, że nigdy nie zdołam uczynić tego sam. Sądzę? że istotne decyzje życiowe i wielkie próby wymagają przewodnika. Rzadko drogę do "jedynego Boga" można przebyć samotnie. Dla mnie konieczność przewodnictwa nie ulegała właściwie kwestii. Z początku, nie bardzo wiedziałem, jak to ma wyglądać. Jednak moje wędrówki po Stanach Zjednoczonych jak również po ścieżkach duchowych poszukiwań powoli przygotowywały maie do uzyskania odpowiedzi.

Bez mała dziesięć lat temu podczas długiej podróży z Miami do Topeka zatrzymałem się w opactwie trapistów w Gethsemani w Kentucky, w nadziei, że znajdę tam kogoś, z kim mógłbym porozmawiać. Kiedy ojciec zajmujący się gośćmi dowiedział się? że studiowałem psychologię i że wkrótce mam rozpocząć wykłady na wydziale psychologii^ powiedział do mnie z wesołym błyskiem w oczach: "My, trapiści też mamy psychologa! Poproszę, żeby do księdza przyszedł", Wkrótce potem do rozmównicy wszedł ojciec John Eudes Bamberger, Po paru chwilach zorientowałem się, że spotkałem człowieka niezwykłego, posiadającego wielki dar perswazji. John Eudes słuchał mnie uważnie, z zainteresowaniem, poświęcając wiele czasu i uwagi, nie dopuścił jednak do zmarnowania przeze mnie choćby minuty; najpierw ja mówiłem szczerze o swoich uczuciach i myślach, a potem on podzielił się ze mną swoimi; dał mi możność snucia rozważań na temat wolnego wyboru i podejmowania decyzji, ale stwierdził, że niektóre decyzje i wybory są lepsze niż inne, pozwolił mi znaleźć własną drogę? ale nie ukrył mapy, która ukazywała właściwy kierunek. Podczas tej rozmowy poznałem zalety Johna Eudesa nie tylko jako słuchacza, ale jako przewodnika, nie tylko jako doradcy, ale i kierownika duchowego, Bardzo szybko zrozumiałem,, że był to czło> wiek? którego tak bardzo potrzebowałem.

Dzieje Johna Eudesa, w których zarówno psychologia, jak i teologia odgrywały wielką rolę, miały tyle analogii z moimi losami, że w naszym spotkaniu widziałem palec boży. Wyszkolenie medyczne i psychiatryczne ojca Eudesa, jego wykształcenie teologiczne i życie zakonne, bogate przeżycia począwszy od służby w amerykańskiej marynarce wojennej aż po pracę pielęgniarza i mistrza nowicjatu zdawały się odzwierciedlać moje własne aspiracje i marzenia.

To niezwykłe połączenie różnic i podobieństw stwarzało pożywkę, na której mogło wyrosnąć i rozwijać się duchowe przewodnictwo. Nic więc dziwnego, że podczas moich licznych następnych wizyt w Gethsemani poznałem Johna Eudesa nie tylko jako bardzo wnikliwego, ale również pełnego zrozumienia przewodnika duchowego,

Po trzyletnim pobycie w Europie, podczas którego mój kontakt z ojcem Eudesem był nikły, dowiedziałem się, że został wybrany na opata w Genesee (północna część stanu Nowy Jork), Moje pierwsze tam odwiedziny podsunęły mi myśl, żeby w bliskiej przyszłości zerwać z pracą, zastanowić się nad moimi dotychczasowymi obowiązkami i pianami i przez pewien czas żyć jako zakonnik pod duchowym kierownictwem Jołina Eudesa. Wyraźnie pamiętam swoje wahanie, nim udało mi się sformułować ten pomysł. W pełni zdawałem sobie sprawę z niezwykłości mego pragnienia, nie oczekiwałem więc nic innego jak tylko uśmiechu i słów: "My tu przychodzimy na całe życie a nie żeby spędzić kilka miesięcy urlopu naukowego". Jednak to "nie", którego byłem pewien, nie padło, John Eudes był przychylny mym planom i powiedział: "Chociaż nasza zakonna wspólnota nie przyjmuje zgłoszeń krótkoterminowych, rozważę twoją prośbę, przedyskutuję z braćmi i zobaczę, czy możemy zrobić wyjątek". Sześć miesięcy później otrzymałem list z dobrą wieścią, że mój pobyt został "przegłosowany" i że mogę przyjechać, kiedy będę gotów. Wreszcie 1 czerwca 1974 roku, po długim porządkowaniu mego biurka, poleciałem do Rochester, żeby rozpocząć mój siedmiomiesięczny żywot trapisty, a w dniu Zielonych Świąt, 2 czerwca, zacząłem pisać notatki, które swoją ostateczną formę znalazły w niniejszym dzienniku.

Niedziela, 22 grudnia