Na mocy władzy udzielonej przez Ojca Świętego Jana Pawła II, Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 1996 roku zatwierdziła Obrzęd poświęcenia i nałożenia szkaplerza karmelitańskiego. W tym nowym obrzędzie często występują zamiennie zwroty: "udział w Rodzinie Karmelu" i sformułowanie:"członkowie Bractw Szkaplerznych". Bractwo Szkaplerzne należy do wielkiej Rodziny karmelitańskiej, ponieważ pobożność maryjna wyrażająca się przez Szkaplerz, dzięki swej historii i ewolucji dotyczy dziś wielu środowisk, które w różnym stopniu utożsamiają się z Rodziną karmelitańską i do niej należą.

Obejmują one:

• zakonników i zakonnice;
• Świecki Zakon (zwany niegdyś Trzecim Zakonem);
• członków Bractwa Szkaplerznego;
• wszystkie osoby, które przyjęły Szkaplerz i żyją jego duchowością w różnych formach zrzeszania się; wszystkich, którzy przyjąwszy Szkaplerz, żyją jego duchowością, ale bez żadnej formy zrzeszania się.

Z tego wynika, że wszyscy członkowie Rodziny karmelitańskiej, w tym i Bractwo, mają żyć swoimi zobowiązaniami w wielorakich formach, wszędzie służąc, trwając na modlitwie i pracując wraz z Maryją.

Uczestnictwo w Rodzinie Zakonu Braci Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (tak brzmi pierwotna nazwa Zakonu) oraz przyjęcie Szkaplerza jako znaku tej przynależności dają wiernym możność życia jako "bracia" i "siostry" Maryi w jedności z Karmelem. Wszyscy zobowiązani są do gorliwego życia maryjnością charakterystyczną dla karmelitańskiej duchowości, każdy jednak w sposób odpowiadający więzi łączącej go z wyżej wymienioną "Rodziną Maryi".

Przyjęcie wiernych do Bractwa dokonuje się poprzez nałożenie Szkaplerza płóciennego zgodnie z obrzędem zatwierdzonym przez Stolicę Świętą przez kapłana karmelitę bądź kapłana upoważnionego do działania w imieniu Zakonu, po złożeniu odpowiedniej deklaracji podpisanej przez ks. Proboszcza. Nie jest to równoznaczne z przyjmowaniem do Szkaplerza bez zobowiązań brackich, czego może dokonywać każdy kapłan nakładając poświęcony szkaplerz sukienny, jako udzielenie sakramentalium. Nałożenie jednak medalika szkaplerznego (z wizerunkiem Maryi z Dzieciątkiem Jezus i Najświętszego Serca Jezusa) nie jest równoznaczne z nałożeniem szkaplerza. Przyjęcie powinno odbyć się szkaplerzem składającym się z dwóch kawałków materiału koloru brązowego albo brunatnego, połączonych dwoma sznurkami lub tasiemkami. Należy je poświadczyć przez wpisanie do odpowiedniej księgi imienia wiernego oraz daty. Może być również wystawione zaświadczenie ze wskazaniem Bractwa lub Kościoła, do którego przynależy osoba przyjmująca Szkaplerz.