Rajmund Kolbe urodził się w Zduńskiej Woli (na terenie zaboru rosyjskiego) 8 października 1894 roku i tego samego dnia został ochrzczony w kościele parafialnym p.w. Wniebowzięcia NMP. Jego rodzice, Juliusz i Marianna z Dąbrowskich, byli tkaczami. W poszukiwaniu pracy przebywali przez pewien czas w Łodzi, a następnie przenieśli się do Pabianic, gdzie Rajmund spędził dzieciństwo. Tam właśnie, w kościele pw. Św. Mateusza przyjął Pierwszą Komunię św. Było to 29 czerwca 1902 roku. W tym samym kościele w latach 1902-1905 miało miejsce wydarzenie, które Rajmund tak przedstawił swojej matce: Prosiłem Matkę Bożą, żeby mi powiedziała, co ze mnie będzie... Wtedy Matka Boża pokazała mi się, trzymając dwie korony, jedną białą, a drugą czerwoną. Spytała, czy chcę tych koron: biała miała oznaczać, że wytrwam w czystości, a czerwona, że będę męczennikiem. Odpowiedziałem, że chcę...

Uczył się w domu. Tylko przez rok chodził do miejscowej szkoły handlowej. Już w dzieciństwie zdradzał wyjątkową wrażliwość na wzniosłe ideały religijne i narodowe. Od wczesnych lat rodzice rozbudzili w nim szczególną miłość do Najświętszej Maryi Panny, połączoną z miłością do Ojczyzny. Maryja była bowiem uznawana za Królową Polski, a Polska uchodziła za Jej królestwo. Pobożność maryjna wyniesiona z domu rodzinnego zaważyła później na całym życiu Rajmunda.
18 sierpnia 1907 przyjął sakrament bierzmowania w kościele Wniebowzięcia NMP w Zduńskiej Woli z rąk bpa Stanisława Zdzitowieckiego i wkrótce razem ze starszym bratem podjął naukę w małym seminarium franciszkanów we Lwowie. Trzy lata później, 4 września 1910 r. (w wieku niespełna 17 lat) wstępuje do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych i rozpoczyna nowicjat we Lwowie pod imieniem Maksymilian.

FORMACJA ZAKONNA

5 września 1911 r. Maksymilian złożył śluby czasowe i rozpoczął 8 klasę gimnazjum. Widząc u niego zamiłowanie do nauki i znaczne w niej postępy przełożeni skierowali go do Rzymu, gdzie 10 listopada 1912 r. rozpoczął studia filozoficzne na Pontifica Universitas Gregoriana. Podczas pobytu w Rzymie mieszka w międzynarodowym Kolegium Serafickim OO. Franciszkanów.
W międzyczasie otrzymał tonsurę oraz 1 listopada 1914 złożył śluby wieczyste i przybrał sobie imię Maria. W Rzymie też przyjął z rąk kard. Bazylego Pompilii święcenia kapłańskie (28.04.1918). W październiku 1915 r. kończy studia filozoficzne, wieńcząc je doktoratem. Wówczas rozpoczyna studiowanie teologii na Pontifica Facultas Theologicus S. Bonaventurae. Studia te ukończył doktoratem 22 lipca 1919 r., po czym wraca do kraju. W Polsce podjął wykłady w seminarium ojców franciszkanów w Krakowie, które po roku przerwał z powodu gruźlicy płuc.

RYCERSTWO NIEPOKALANEJ

Już jako kleryk franciszkański św. Maksymilian czuł w sobie wezwanie do walki dla Niepokalanej, ale nie rozumiał o jaką walkę Niepokalanej chodziło. Zrozumiał to dopiero podczas pobytu w Rzymie. Tam zdał sobie sprawę, że większym złem od niewoli politycznej jest niewola błędu i grzechu. Nabrał też przekonania, pod wpływem rektora kolegium franciszkańskiego w Rzymie o. Stefana Ignudiego, że głównym wrogiem Kościoła i w ogóle ludzkości jest masoneria. By przeciwstawić się złu, wraz z siedmioma kolegami założył w październiku 1917 roku pobożne stowarzyszenie, które nazwał Rycerstwem Niepokalanej (Militia Immaculatae). Członkowie tego stowarzyszenia poświęcili się w całości i bezwarunkowo Niepokalanej Dziewicy. Podkreślał to bardzo mocno jego założyciel pisząc, że: Pierwszych członków łączyło jedynie mniej więcej wyraźne pragnienie całkowitego poświęcenia się Niepokalanej jako narzędzie w jej niepokalanych rękach dla ratowania dusz (zwłaszcza masonów) i dla ich uświęcenia.
Klerycy uzyskali od rektora kolegium O. Stefana Ignudiego zgodę i aprobatę dla swojego przedsięwzięcia. Podobnie będący ich ojcem duchownym O. Aleksander Basile T.J. również udzielił młodym studentom swego poparcia. Opracowany przez brata Maksymiliana statut Milicji jako podstawowy cel członków wymieniał: staranie się o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków itd., a najbardziej masonów, oraz uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. Służyć temu miało codzienne odmawianie aktu strzelistego do Niepokalanej, gdyż jak pisał Maksymilian Maria Kolbe o członkach Rycerstwa: Stając się w ten sposób narzędziem w ręku Niepokalanej, co dzień gorącym westchnieniem modlą się do Niej słowami, które sama na Cudownym Medaliku objawiła: "O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy", a pomni i na tych, których zbawienia pragną, dodają: "i za wszystkimi, którzy się do Ciebie nie uciekają, a zwłaszcza za masonami".
Po powrocie do kraju Maksymilian szerzył stowarzyszenia najpierw w środowisku zakonnym, a od 1920 r. także wśród świeckich. Dla realizacji jego celu i dla utrzymania kontaktu z członkami stowarzyszenia zaczął od stycznia 1922 r. wydawać w Krakowie miesięcznik"Rycerz Niepokalanej". Właśnie wtedy (dn. 2 stycznia 1922 r) Stowarzyszenie to jako Pia Unio Militiae Mariae Immaculatae zatwierdził. wikariusz generalny Rzymu kardynał Bazyli Pompilij. Zostało ono określone jako Związek Pobożny, co zgodnie z zapisem Kodeksu Prawa Kanonicznego oznaczało zrzeszenie wiernych założone w celu wykonywania dzieła zbożnego lub dzieła miłości.
Już w najwcześniejszych pismach brat Maksymilian szczególny nacisk kładł na zagrożenia osoby ludzkiej, a zwłaszcza dzieci. Starał się stworzyć dla nich oddzielne pisemko wpajające już tym najmniejszym członkom Kościoła podstawowe wartości katolickie. Równie wielką troską otaczał młodzież akademicką, z której wywodzić się miała przyszła elita intelektualna kraju. Dbałość o tę właśnie grupę widać było niejednokrotnie na kartach Rycerza Niepokalanej, którego był redaktorem naczelnym.
W październiku 1922 roku okazało się, że warunki lokalowe w klasztorze krakowskim są niewystarczające, dlatego o. Maksymilian musiał swoje wydawnictwo przenieść do Grodna, a stąd, w 1927 roku, pod Warszawę, do Teresina.

NIEPOKALANÓW

Pertraktacje z księciem Druckim Lubeckim i jego plenipotentem w związku z nadaniem terenu pod budowę klasztoru-wydawnictwa w majątku Teresin koło Warszawy trwały od czerwca do października 1927. W wyniku tych zabiegów zgromadzenie otrzymało od księcia pięciomorgową działkę, na której miał powstać nowy klasztor. Wszystko zaczęło się od ustawienia i poświęcenia figurki Matki Bożej na przyszłym placu budowy w czerwcu 1927 roku. Kilka miesięcy później został ogłoszony dekret Kongregacji o kanonicznym założeniu domu zakonnego w Niepokalanowie. Już w listopadzie o. Maksymilian odprawił pierwszą Mszę św. w kaplicy budującego się klasztoru. Jego poświęcenia dokonał 8 grudnia 1927 roku prowincjał Franciszkanów o. Kornel Czupryk, nadając mu oficjalną nazwę Niepokalanów. Wkrótce stanowił on światową centralę Rycerstwa Niepokalanej, a z czasem stał się jednym z największych klasztorów świata.
15 stycznia 1930 o. Maksymilian wyjeżdża do Rzymu w sprawie misji na Dalekim Wschodzie.

MISJE

Wyjazd o. Maksymiliana na misję do Japonii ma miejsce 26 lutego 1930. Po dwóch miesiącach przybywa on razem z br. Zenonem Żebrowskim i br. Hilarym Łysakowskim do Nagasaki. Tam dn. 20 maja tego samego roku powstaje pierwsza odbitka korektorska japońskiego "Rycerza". Japoński tytuł brzmi: "Seibo no Kishi". Nakład to 10 tys. egzemplarzy. Na tym jednak Maksymilian nie poprzestaje 4 czerwca 1931 zakupuje za miastem Nagasaki, w ubogiej dzielnicy Hikosan 4-hektarowy plac pod budowę konwentu. Konwent otrzymuje nazwę: Mugenzai no Sono - Ogród Niepokalanej. W tym czasie rozpoczął też organizację podobnych ośrodków w Chinach i Indiach.
23 maja 1936 o. Kolbe na zawsze opuszcza Japonię i powraca do Polski, aby pokierować Niepokalanowem, który stał się największym klasztorem katolickim na świecie.

POWRÓT DO POLSKI

Niedługo po powrocie do Polski Maksymilian zostaje wybrany gwardianem Niepokalanowa. Tam kontynuuje pracę wciąż zwiększając ofertę wydawniczą ( Rycerzyk Niepokalanej, Mały Dziennik, Mały Rycerzyk Niepokalanej, Biuletyn Misyjny). Organizuje też budowę kościoła i elektrowni w Niepokalanowie. Planuje też urządzenie lotniska oraz założenie w Niepokalanowie radiostacji nadawczej.
W tym czasie "Rycerz Niepokalanej" osiąga nakład miliona egzemplarzy. W grudniu 1938 mają miejsce dwie pierwsze próbne audycje radiostacji w Niepokalanowie, a w czerwcu 1939 rozpoczęto betonowanie fundamentów pod kościół. 21 sierpnia 1939 o. Maksymilian Kolbe po raz kolejny zostaje wybrany gwardianem Niepokalanowa.

II WOJNA ŚWIATOWA

W momencie wybuchu II wojny światowej klasztor w Niepokalanowie liczy ponad 600 zakonników. Wojna jednak zatrzymała jego rozwój, a zakonnicy musieli rozjechać się do domów. W klasztorze pozostało ich około 40. 19 września 1939 nastąpiło pierwsze aresztowanie o. Maksymiliana przez Niemców. W tym czasie przebywa on w obozie w Lamsdorf, a następnie w Amtitz i w Ostrzeszowie. Zostaje zwolniony 8 grudnia i w następnym dniu powraca do Niepokalanowa. W międzyczasie Niemcy wywożą z Niepokalanowa dalekopisy i część maszyn drukarskich, nieco później materiały budowlane na kościół.
Po powrocie św. Maksymilian zorganizował w klasztorze ośrodek usług dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji pozostałych przy nim współbraci. Klasztor i wydawnictwo przestawione zostały na nowe tory śpiesząc z pomocą okolicznej ludności. Powstały tam: tartak, kuźnia, blacharnia. Naprawiano maszyny rolnicze, rowery, zegarki, szyto i reperowano buty. Zorganizowany został punkt sanitarny oraz podejmowano jeszcze wiele innych inicjatyw charytatywno-społecznych.
W tym samym czasie o. Kolbe zarządza w Niepokalanowie stałą adorację Najświętszego Sakramentu i podejmuje u władz niemieckich starania o wznowienie Rycerza Niepokalanej. Rok później otrzymuje pozwolenie władz okupacyjnych na jednorazowe wydanie Rycerza Niepokalanej na grudzień - styczeń 1940-1941. 17 lutego 1941 r. o. Maksymilian Kolbe został ponownie aresztowany razem z 4 bliskimi współpracownikami. Przesłuchiwano go na Pawiaku, a 28 maja przewieziono do Oświęcimia, gdzie został osadzony w bloku 17 jako numer 16670.
W ostatnich dniach lipca 1941 miała miejsce ucieczka więźnia z bloku 14, gdzie wówczas przebywał o. Kolbe. W odwecie komendant obozu zarządził między 29 lipca a 2 sierpnia apel i selekcję 10 więźniów, przeznaczonych na śmierć głodową w piwnicy nr 18 bloku 13 (później 11 zwanego Blokiem Śmierci). O. Maksymilian Kolbe widząc rozpacz skazanego w wyniku selekcji Franciszka Gajowniczka zgłosił się dobrowolnie na śmierć w zamian za niego. Zmarł dobity zastrzykiem fenolu 14 sierpnia 1941 r. Następnego dnia został spalony w krematorium.

MAKSYMILIAN - ŚWIĘTY MĘCZENNIK

17 października 1971 r. o. Maksymilian Kolbe został ogłoszony błogosławionym przez papieża Pawła VI, a 10 października 1982 r. zaliczony przez papieża Jana Pawła II w poczet świętych, jako męczennik. Jego życie we wspaniały sposób ukazuje cel i charakter założonego przez niego ruchu Rycerstwa Niepokalanej. On ideą MI (Rycerstwa Niepokalanej) żył całkowicie. Jej uwieńczeniem było oddanie życia za drugiego człowieka w oświęcimskim obozie koncentracyjnym. Św. Maksymilian wytyczył wielki ideał i wcielił go w życie, czyli pokazał nam drogę, jak ten ideał realizować.

Anna Pyrek