|
|
Ganxhe Agnes Bojaxhin Urodziła się jako Ganxhe Agnes Bojaxhin 27 sierpnia 1910 roku w Skopje, w Jugosławii, obecnie w Macedonii. Jej rodzice byli albańskimi katolikami. Ojciec był kupcem i właścicielem przedsiębiorstwa budowlanego. Matka pochodziła z zamożnej albańskiej rodziny. Mieli trójkę dzieci: syna Lazara i dwie córki: Ganxhe i Agatę. Dom rodzinny Matki Teresy był przykładem życia chrześcijańskiego. Każde dziecko było przyjmowane z miłością jako dar od Boga i w tej miłości było wychowywane. Cała rodzina codziennie spotykała się na wspólnej modlitwie, wszyscy też regularnie uczestniczyli we Mszy św. Matka często chodziła wraz z dziećmi odwiedzać biednych i chorych. Nosiła im jedzenie i ubrania. Uczyła dzieci wrażliwości na ludzką biedę i praktykowania miłości bliźniego. Ganxhe od najmłodszych lat przejawiała różne zdolności. Była bardzo dobrą uczennicą, zawsze radosną i gotową nieść pomoc potrzebującym. Była zaangażowana w życie parafii: śpiewała w chórze, grała na gitarze. Pisane przez nią teksty i wiersze ukazywały się w miejscowej gazecie.
Trudnym doświadczeniem dla całej rodziny była nagła śmierć ojca w 1919 r. Pierwsze lata po tym wydarzeniu były dla nich ciężkie, ale dzięki wierze i ufności w Bożą pomoc potrafili sobie ze wszystkim poradzić.
Matka Teresa wspominała, że po raz pierwszy głos powołania do życia zakonnego usłyszała w wieku 12 lat. Początkowo nie czuła się zdolna do pójścia tą drogą i starała się odsunąć od siebie tę myśl. Jednocześnie dużo pościła i modliła się o dobre rozeznanie woli Bożej. W sierpniu 1928 r. pojechała na rekolekcje do sanktuarium Matki Bożej w Letnicy. To tam podjęła ostateczną decyzję wyjazdu na misje i oddania się całkowicie Bogu w życiu zakonnym. Ta decyzja, podjęta po wielkie walce wewnętrznej, napełniła ją wielką radością. Napisała wtedy prośbę o przyjęcie do zgromadzenia sióstr loretanek w Irlandii. Zgromadzenie to zajmowało się wtedy kształceniem nauczycielek do szkół elementarnych w Indiach. 26 września 1928 r. Ganxhe wyjechała do Dublina i tam 12 października rozpoczęła postulat. W zgromadzeniu otrzymała imię: Maria Teresa od Dzieciątka Jezus.
Po prawie rocznej nauce w tym klasztorze, opuściła go, aby zamieszkać w klasztorze w Darjeeling (Indie), w którym odbyła nowicjat i złożyła pierwsze śluby zakonne. Tam też 24 maja 1937 r. złożyła profesję wieczystą. Po złożeniu ślubów wieczystych dowiedziała się od przełożonej, że ma wrócić do Kalkuty, aby pracować w St.Mary-High School jako nauczycielka geografii i historii. Od 1944 r. pełniła funkcje dyrektorki tej szkoły. Siostra Maria Teresa była bardzo lubiana przez swoje uczennice, które kochała prawdziwie matczyną miłością - czułą i wymagającą.
Już w czasie pracy w szkole Matka Teresa dostrzegała, że ulice Kalkuty są pełne żebraków, trędowatych, bezdomnych i niechcianych dzieci, które opuszczone umierały na ulicach lub w pojemnikach na śmieci. Widok tych cierpiących osób bardzo nią wstrząsał. Poczuła się w obowiązku otoczyć ich opieką. Coraz wyraźniej słyszała w swoim sercu wezwanie Jezusa do nowej misji - służby najbiedniejszym. Początkowo broniła się przed tym, gdyż nie czuła się godną takiego posłannictwa. Jednak z czasem odpowiedziała: "tak" na to wezwanie swego Oblubieńca i rozpoczęła starania w tym kierunku. Przez dwa lata arcybiskup Kalkuty nie wyrażał zgody na opuszczenie przez nią klasztoru. Dopiero w styczniu 1948 r. otrzymała jego zgodę na wysłanie prośby do Rzymu. Pozytywna odpowiedź nadeszła po 6 miesiącach. Siostra Teresa zmieniła swój dotychczasowy habit na białe sari i rankiem 16 sierpnia 1948 r. opuściła klasztor loretanek. Nadal obowiązywały ją śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Miała jedynie pozwolenie papieża na czasowe przebywanie poza klasztorem w celu założenia nowego zgromadzenia zakonnego. Ci którym chciała służyć byli najczęściej chorzy, trędowaci i potrzebowali przede wszystkim opieki medycznej. Aby nauczyć się nieść im pierwszą pomoc, Matka Teresa pojechała do Patny w środkowym Gangesie i tam odbyła kurs pielęgniarski. Następnie wróciła do Kalkuty i w dzień Bożego Narodzenia rozpoczęła swoją misję. W 1946 roku założyła Kongregację Misjonarek Miłości, która została zatwierdzona jako zakon przez Piusa XII w 1950 r. w dniu Matki Boskiej Różańcowej. Początkowo zgromadzenie skupiało swoje wysiłki na bezdomnych dzieciach z ulicy, ucząc je czytać i dbać o siebie. W 1949 roku dołączyły do niej pierwsze młode dziewczyny, które chciały także poświęcić swe życie służbie najuboższych. Wiele z tych dziewcząt było jej dawnymi studentkami ze szkoły St. Mary's. Od każdej nowicjuszki Matka Teresa wymagała poświęcenia swojego życia dla służby biednym, bez akceptowania w zamian nagrody materialnej. Siostry Misjonarki Miłości żyją tak, jak ich podopieczni. Reguła zakonu jest bardzo surowa i zezwala siostrom na posiadanie tylko tego co niezbędne: sari i sandałów. Zakon Matki Teresy otrzymał po pewnym czasie zgodę od oficjalnych władz Kalkuty do używania opuszczonej hinduskiej świątyni, w której założyła "Dom Czystego Serca" dla umierających. Przyprowadzała z ulic umierających Hindusów i roztaczała tam nad nimi opiekę.
Z inicjatywy Matki Teresy powstało 50 domów dla opuszczonych dzieci w Indiach i w wielu innych krajach. W 1961 zorganizowano ośrodek dla trędowatych w Kalkucie (tzw. Miasto Pokoju), w 1985 pierwszy na świecie ośrodek dla chorych na AIDS w Gramvich Viagen (USA).
Do Polski Matka Teresa przyjeżdżała kilkakrotnie - z okazji ślubów zakonnych sióstr ze swojego zgromadzenia. W czasie ostatniego, kilkudniowego pobytu w naszym kraju na przełomie maja i czerwca 1995 r., na spotkaniu z warszawskimi studentami, tłumaczyła cel pracy Misjonarek Miłości. Mówiła, że szczególną misją zgromadzenia jest praca nad zbawieniem i uświęceniem najuboższych z ubogich na całym świecie. Matka Teresa otrzymała za swoje zasługi wiele nagród. Indie przyznały jej w 1962 r. dwa najwyższe wyróżnienia: "Padmashree" i "Pandit Nehru", a rząd filipiński - "Magsaysay". W 1971 r. otrzymała pokojową Nagrodę Jana XXIII, a w 1973 r. nagrodę "Templeton". W tym samym roku FAO przyznała jej nagrodę Alberta Schweitzera, a w 1979 r. uhonorowaną ją pokojową Nagrodą Nobla (wszystkie otrzymane za nagrodę pieniądze przeznaczyła dla biednych, wspierając swoje centra) oraz nagrodą Fundacji Balzena. W 1980 r. otrzymała też "Klejnot Indii". Matka Teresa zmarła, na skutek choroby serca, 5 września 1997 roku, mając 87 lat. Jej pogrzeb odbył się 13 września i transmitowały go wszystkie największe stacje telewizyjne na świecie.
Dzięki ogromnej ilości próśb skierowanych do Watykanu, już półtora miesiąca po śmierci Matki Teresy rozpoczęło się zbieranie materiałów świadczących o heroiczności cnót (zgodnie z obowiązującymi przepisami może to nastąpić dopiero po 5 latach). 12 grudnia 1998 r. Jan Paweł II zgodził się na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego. 15 sierpnia 2001 r. do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych przekazano 35 tys. stron dokumentów. Specjalna komisja po zapoznaniu się z materiałami uznała heroiczność cnót Matki Teresy. Potrzebny był jeszcze potwierdzony cud, który dokonałby się za jej wstawiennictwem. Cud ten został uznany 2 października 2002 r., a dotyczył trzydziestoletniej kobiety, Moniki Besra, uzdrowionej z raka żołądka i z gruźlicy. Cud dokonał się w pierwszą rocznicę śmierci Matki Teresy. 19 grudnia Ojciec św. podpisał oba dekrety ( o heroiczności cnót i potwierdzający cudowne uzdrowienie), a Matka Teresa została ogłoszona Sługą Bożą. 19 października papież Jan Paweł II dokonał jej beatyfikacji. Relikwie nowej błogosławionej zostały wystawione w dniach 20-22 października do kultu publicznego w bazylice św. Jana na Lateranie.
Wspomnienie liturgiczne bł. Matki Teresy z Kalkuty będzie przypadać 5 września - w rocznicę jej śmierci.
Zgromadzenie założone przez Matkę Teresę liczy obecnie ponad 4 tysiące sióstr. Pracują one wśród najuboższych w ponad 600 placówkach w 127 krajach. W Polsce zgromadzenie to pracuje od 1983 r. Do zgromadzenia Misjonarek Miłości należy ponad 50 Polek, z czego w Polsce przebywa mniej niż 10. Mają dziś w naszym kraju pięć placówek: w Zaborowie pod Warszawą, dwie w Warszawie, w Katowicach i Szczecinie. We wszystkich tych placówkach, zgodnie ze swoim powołaniem służenia najuboższym z ubogich, siostry przyjmują najbardziej opuszczonych i chorych. Na przykład w domu przy Poborzańskiej w Warszawie na stałe mieszka około 10 potrzebujących, a dziennie z pomocy sióstr korzysta ok. 50 ubogich. Anna Pyrek |