Kto oddziela realność od modlitwy, traci je obie. Są one dwiema stronami tej samej rzeczywistości, podobnymi do dwóch ustawionych naprzeciw siebie luster - w każdym z nich w niekończący się sposób odbija się ich wzajemne piękno

Modlić się życiem, żyć modlitwą...
Nie rozdzielać tego, co z natury rzeczy jest jednością, bo spoczywa w Dłoniach Jednego Boga...

Traktować Przyjaciela jak Przyjaciela... nie udawać, nie zagadywać pięknymi słówkami, nie ukrywać tego, co ważne i trudne, opowiadać o radościach, pożartować, pomilczeć wspólnie...

Uczestnicząc w życiu Przyjaciela, dać Mu uczestnictwo we własnym życiu...

Zapytać o plany na dziś... bo przecież mamy dziś wspólne plany...
Pogadać o pierwszym śniegu, który dziś spadł... i choć piękny, to jednak napawa mnie lękiem...
Pośmiać się wspólnie z wybryków kota... no i oczywiście z obżarstwa chomika...
Opowiedzieć o ciekawej książce, którą wczoraj przeczytałam...
Poprosić o pomoc w nauce do egzaminu...
Posmucić się razem troskami wspólnych znajomych...
Ucieszyć się powrotem kolegi...
I wreszcie pomilczeć razem, popatrzeć sobie w oczy...
wspólnie powyglądać przez okno, zachwycając się bielą drzew, trawników i samochodów...

A potem razem pójść do codziennych obowiązków...
popijając co jakiś czas ciepłą kawę i chrupiąc paluszki...

to będzie dobry dzień :)