Pewien człowiek, przechodząc przez las, znalazł młodego orła, zaniósł go do domu i umieścił w kurniku, razem z kurami. Tam orlątko szybko nauczyło się jeść pokarm przeznaczony dla kur oraz zachowywać się tak jak one.
Przypadkowo zauważył go tam pewien przyrodnik i ze zdziwieniem zapytał, w jaki sposób orzeł, królewski ptak, trafił do kurnika i żyje jak kury.

- Dawałem mu pokram dla kur i nauczyłem go być kurą - odparł właściciel. - Nigdy nie nauczył się latać, zachowuje się jak kura, a zatem nie jest orłem.
- A jednak - przekonywał przyrodnik - nadal posiada serce orła i z pewnością może nauczyć się latania.

Po długiej dyskusji mężczyźni zdecydowali się przeprowadzić próbę.
Przyrodnik delikatnie ujął orła w dłonie i powiedział:
- Należysz do nieba, nie do ziemi. Rozłóż skrzydła i odleć !
Lecz orzeł był zdezorientowany. Nie wiedział dobrze, kim jest. A gdy zobaczył kury dziobiące ziarno, zeskoczył i przyłączył się do nich.
Niezniechęcony przyrodnik powrócił następnego dnia, wziął orła, postawił go na dachu i powiedział:
- Należysz do nieba, nie do ziemi. Otwórz skrzydła i wzbij się do góry !
Lecz orzeł bał się, znowu wrócił do kur i zajął się dziobaniem ziarna.
Trzeciego dnia przyrodnik wstał bardzo wcześnie, zabrał orła i zaniósł go na szczyt góry. Tam podniósł go w dłoniach wysoko ponad głowę i starał się dodać mu odwagi, mówiąc:
- Jesteś orłem, przynależysz do nieba, a nie do ziemi, teraz rozłóż swe skrzydła i odleć !
Orzeł rozejrzał się wokoło, spojrzał w dół w stronę kurnika, potem popatrzył w niebo. Ale nie odleciał.
Wówczas przyrodnik uniósł go w kierunku słońca; orzeł zaczął drżeć i powoli rozkładał skrzydła. Wreszcie triumfalnie wzbił się w górę. Możliwe, że orzeł z rozrzewnieniem wspomina kury, być może od czasu do czasu nawet odwiedza kurnik. Lecz, o ile wiadomo, już nigdy nie powrócił tam na stałe.

Był orłem, mimo że został wychowany jak kura.

Wszyscy jesteśmy orłami, przynależymy do nieba...