"Wielki Tydzień jest przeznaczony na wspomnienie Męki Chrystusa, poczynając od Jego Mesjańskiego wjazdu do Jerozolimy." Odpowiada to staro-rzymskim obchodom Niedzieli Palmowej, mającym miejsce w czasie Męki.

Aż do pontyfikatu Leona I sięga zwyczaj odczytywania w Niedzielę Palmową Męki Pańskiej według Mateusza. Pod wpływem liturgii jerozolimskiej inne zachodnie liturgie koncentrowały się jednak bardziej na wjeździe Jezusa do Jerozolimy. Pamięć o tym wydarzeniu przybierała, według relacji Egerii, już około 400 roku dramatyczne formy wyrazu w Jerozolimie, albowiem chrześcijanie gromadzili się po południu na Górze Oliwnej na Liturgię Słowa, aby pod wieczór wchodzić uroczyście z palmami i gałązkami oliwnymi w rękach do miasta Jerozolimy.

W Hiszpanii i Galii pojawia się około 600 roku nazwa "Niedziela Palmowa", ale obchodzona jeszcze bez procesji z palmami. Dokonuje się tam jednak w szóstą niedzielę Postu traditio Symboli katechumenom i ich namaszczenie; czyta się przy tym Ewangelię o namaszczeniu Jezusa w Betanii (J 12,1- 11) wraz z następującymi zaraz potem wierszami 12-16, w których mamy relację z wjazdu do Jerozolimy.

Przy końcu VIII wieku pojawiają się już jednak coraz to liczniejsze przekazy o faktycznej procesji z palmami, która z biegiem czasu przejmuje coraz więcej elementów dramatycznych, odpowiednio odgrywanych (jak np. figura Chrystusa siedzącego na drewnianym, pomalowanym na różne kolory, osiołku).

Rzymsko-niemiecki Pontyfikat z X wieku zespala rzymską tradycję Męki z jerozolimską procesją palmową, wyznaczając zarazem kierunek dalszego rozwoju aż do podanego w Mszale z 1570 roku zapisu: Statio z liturgią słowa i poświęceniem palm, procesja do kościoła, gdzie się odprawia rzymską Mszę pasyjną. Pozostały jednak przy tym "obchód pamięci wjazdu i celebracja Męki jako dwa niezależne bloki stojące obok siebie. Jedynym ich połączeniem jest trzymanie gałązek palmowych podczas całej uroczystości. Tematycznie brakuje tu jednak powiązania". Zasadniczo krytyka ta odnosi się także do odnowionej liturgii, albowiem również obecnie centralne miejsce we Mszy świętej zajmuje głoszenie dziejów męki Jezusa (zgodnie z danym rokiem, odczytuje się jej opis podany przez jednego z synoptyków), przy czym trzecia pieśń Sługi Jahwe (Iz 50,4-7) i posłuszeństwo aż do śmierci z hymnu do Filipian (2,6-11) stanowią czytania poprzedzające. Natomiast wjazd do Jerozolimy określa wyłącznie wstępną część Mszy tego dnia.