|
|
|
BIBLIA
26 W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, 27 do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. 28 Anioł wszedł do Niej i rzekł: "Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami". 29 Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. 30 Lecz anioł rzekł do Niej: "Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. 31 Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. 32 Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. 33 Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca". 34 Na to Maryja rzekła do anioła: "Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?" 35 Anioł Jej odpowiedział: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. 36 A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. 37 Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego". 38 Na to rzekła Maryja: "Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!" Wtedy odszedł od Niej anioł.
Łk 1,39-45 39 W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. 40 Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. 41 Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. 42 Wydała ona okrzyk i powiedziała: "Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. 43 A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? 44 Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. 45 Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana".
TRADYCJA Formy modlitwy przedróżańcowej: W średniowieczu znany był także na Zachodzie akatyst ("akatistos" oznacza: hymn śpiewany na stojąco), z powtarzanymi wezwaniami "Chairo" (= łac. "Ave"). W XI i XII w. znane było powtarzanie "Ave Maria, gratia plena Dominus Tecum, benedicta Tu in mulieribus et benedictus fructus ventrist tui", początkowo bez konkretnej formy. Różaniec stopniowo zastępował modlitwę psalmami. Od starożytności uczono się psalmów na pamięć (por. "Wyznania" św. Augustyna; Ojcowie Pustyni). Gdy psalmy stały się niezrozumiałe (łacina !), lud odmawiał w tym czasie inne modlitwy - np. "Ojcze nasz". Paciorki służyły pierwotnie do liczenia modlitw "Ojcze nasz". Psalmy dzielono na 3 etapy życia człowieka (3 x 50 = 150): 1-50 - nawrócenie (zgodnie z tekstem Ps 50: "Zmiłuj się nade mną"); 50-100 - życie łaską i sprawiedliwością (zgodnie z Ps 100: "Chcę opiewać sprawiedliwość i łaskę"); 100-150 - życie wieczne (według Ps 150: "wszystko co żyje, niech chwali Pana"). Na wzór tego schematu 150 modlitw "Ave Maria" dzielono na: "5 radości Maryi", albo na różne "boleści Maryi", albo na "5 plag Chrystusa" etc. Od ok. 1300 dodano do "ventris tui" słowo "Jesus", a porem określenia "Jesus qui" ("który..." + odpowiednie sceny biblijne), np. "Jezus, który narodził się w Betlejem". Ok. 1400 podzielono życie Jezusa na 50 clausulae. Były to różańcowe "dodatki" do słowa "Jezus". Modlitwa różańcowa składała się wtedy z 50 Ave. Od ok. 1450 istniało już 150 clausuae podzielonych na działy: dzieciństwo, życie publiczne, męka Jezusa. Ok. 1500 we Włoszech pojawia się nazwa "tajemnica" - "misterio" (z określeniami: gaudioso, doloroso, glorioso). Jeszcze w XVI w. wciąż mówi się na różaniec: Psałterz Matki Bożej. Sama nazwa "różaniec" (rosaire, Rosenkranz) = oznaczała w średniowieczu zbiór tekstów na określony temat (np. zbiór prawniczy albo dogmatyczny). Stąd "rosarium" to nazwa zbioru zawierającego "calusulae". W nowożytności wprowadzono tzw. "żywy różaniec" (XIX w. Francja). Leon XIII wydał 12 encyklik o różańcu.
OBJAWIENIA PRYWATNE Chodzi tu o objawienia w Fatimie (od 13 V do 13 X 1917 r.) i ich owoc, którym są majowe i październikowe nabożeństwa różańcowe oraz zwyczaj podkreślania pierwszej soboty miesiąca.
Teologiczna wartość różnych źródeł różańca jest różna. Pismo św. jest materialnym źródłem wiary chrześcijańskiej, które przyjmujemy tzw. "wiarą Boską". Tradycja to interpretatywne źródło wiary, które też przyjmujemy "wiarą Boską", o ile chodzi o autentyczną interpretację danych biblijnych. Objawienia prywatne natomiast są fakultatywnym źródłem pobożności, przyjmowanym tzw. "wiarą ludzką".
|