Przebywanie na pustyni jest oddzieleniem się, oderwaniem od spraw i od ludzi, co jest nie podlegającą dyskusji podstawą zdrowia umysłowego.

Przebywanie na pustyni jest przywyknięciem do osobistej niezależności, do pozostawania sam na sam z własnymi myślami, z własną modlitwą, własnym przeznaczeniem.

Przebywanie na pustyni jest zamknięciem się we własnym pokoju, pozostawaniem samemu w pustym kościele, zbudowaniem na poddaszu czy w końcu korytarza małego oratorium, gdzie znajduje się miejsce dla naszego kontaktu z Bogiem, gdzie będziemy mogli nabrać oddechu, odnaleźć pokój.

Przebywanie na pustyni oznacza poświęcenie od czasu do czasu całego dnia na modlitwę, wyruszenie na jakąś samotną górę, obudzenie się samemu w środku nocy, by się modlić.

Wreszcie przebywanie na pustyni oznacza dokładnie to: być posłusznym wobec Boga, ponieważ istnieje nakaz przerwania pracy, oderwania się od naszych zajęć, dobroczynnego bezruchu kontemplacji.