PUSTYNIA
- jako konieczny punkt odniesienia dla zdezorientowanego życia, któremu zagraża rozpad, zagłada, którego jałowy niepokój pozbawia treści
- ukazuje jaka powinna być egzystencja, by można było odnaleźć jedność, jaka winna być droga, by nie spowodowała śmierci z pragnienia.

Bezkresna Sahara przygarnia mnie w jakimś kącie domu, nawet na autostradzie, na placu, na zatłoczonej ulicy, ilekroć postanawiam wyrwać się z niewoli tego, co przypadkowe, iluzoryczne, z szantażu konieczności, z uwarunkowań pozorów, z totalitaryzmu czynności, z dyktatury zewnętrzności.

Pustynia nie jest już rzeczywistością zbudowaną z piasku, ale przestrzenią życiową, przestrzenią, w której "oddycha się Duchem".

Pustynia jest miejscem przeraźliwym, jałowym, suchym, gdzie wszystko mówi o śmierci. I jest równocześnie miejscem odpoczynku, słodyczy, życia.

Nicolao di Flue:
"Bóg może sprawić, że modlitwa jest tak miła dla człowieka, iż idzie on na nią jak na tańce. A może sprawić, że będzie dla niego walką"

Grzegorz z Nyssy:
"Nie zabraknie nigdy bezkresnej przestrzeni dla tego, który biegnie do Pana"