Droga modlitwy jest ni mniej ni więcej tak długa, jak długie jest ludzkie życie. Raz przypomina ona ścieżkę radośnie biegnącą pośród traw, raz pełną spokoju wiejską drogę, kiedy indziej jeszcze - dziką ścieżkę, wijącą się pośród gór, którą przejdą tylko muły; czasem zaś przypomina wędrowanie pośród nagich skał górskich szczytów. Bywa też, że podobna jest do miejskiej alei, pełnej wrzawy i ruchu, gdy znów innym razem biegnie śladem wód zmierzających podziemnymi kanałami ku rzece czy morzu, niosących odpadki i brudy, które towarzyszą nieodłącznie naszemu życiu.

Modlitwa jest jednak zawsze modlitwą. Myślę, że jest modlitwą, nawet jeśli nie jest ciszą, a komuś, kto patrzy na nią z zewnątrz, przedstawia się jak kamieniste łożysko wyschniętego strumienia. Czyż dla nieba nie jest już modlitwą samo pochylenie się wyschniętego źdźbła trawy, jeśli nie potrafi ono inaczej prosić o deszcz ?
Czyż nie jest też modlitwą sam stan człowieka pogrążonego w nędzy, godnego litości, który milczy ustami, ale mówi całym swoim życiem ?

Bogu jako Miłości łatwo jest znaleźć usprawiedliwienie dla własnej interwencji i okazania pomocy swemu biednemu stworzeniu - człowiekowi, który dwukrotnie popełnił błąd: przed grzechem zbyt szybko chciał osiągnąć swój cel, jakim jest Bóg, a po grzechu natomiast nie potrafi już wierzyć w cel tak wzniosły.

Bóg jednak wysłuchuje modlitwy człowieka, nie zważając na żadne jej ograniczenia.
Wysłuchuje jej, gdy przybiera ona postać słów, wspomaga ją, gdy staje się myślą i medytacją, wspiera ją i ożywia, gdy wreszcie staje się samym życiem. Ale na tym nie koniec, bowiem przeznaczenie człowieka znajduje się daleko poza granicami ziemi i ludzkiego życia.

Ponieważ naszym celem jest osiągnięcie BOga i kontemplowanie Go twarzą w twarz, już poza wszelkimi ziemskimi wyobrażeniami i symbolami, w najprawdziwszej Jego rzeczywistości - przeto potrzebna jest nam modlitwa, która wzniosłaby się do Boga, do Jego natury, czyli byłaby modlitwą nadprzyrodzoną. Taki rodzaj modlitwy stanowi kontemplacja wlana.