Bóg mówi do człowieka posługując się rzeczywistością, a Jego mówienie jest absolutną ciszą nie mającą nic wspólnego z rzeczywistością. Bóg, który jest Słowem, ma tę samą rzeczywistość także w mowie i tam powinniśmy Go słuchać.

Jest to przemowa trwająca nieustannie, niewyczerpany śpiew miłości, harmonia bez granic, nie kończący się dialog.
Tak, Bóg mówi za pomocą istniejących rzeczy, posługując się podtrzymującą je logiką, używając celów, do których dążymy.

Nie mówi mi swoimi ustami, że jest pięknem, ale ukazuje mi to wspaniałością zachodu albo skrzeniem się oceanu.
Nie mówi mi, iż jest wieczny, każdego dnia zadziwia mnie jednak jutrzenką.
Nie mówi mi, że jest życiem, bogactwem, daje mi za to pole dojrzałego zboża.
Nie mówi mi, iż muszę umrzeć, sprawia, że umieram.
Nie mówi mi, że zmartwychwstanę, ukazuje mi Chrystusa powstałego z martwych.
Nie mówi mi, iż myśli o mnie i że mnie kocha, wlewa mi w serce miłosierdzie, to jest Jego sposób miłowania.
Nie mówi mi, co mam robić, ukazuje mi to posługując się sumieniem, w którym wciąż jest obecny.

A Pismo święte - powiecie - spisane słowo Boże, czym jest ?
Właśnie, jest tym, co mówiłem.
Jest Bożą rzeczywistością, mówiącą do mojej rzeczywistości. Jest "Ty we mnie, a ja w tobie" aż staniemy się doskonali w jedności (por. J 17,21).