Gdy prosisz w pokorze twój rozum, żeby odpoczął nieco, zamknął oczy i przespał się trochę z powodu zmęczenia, postaraj się dojrzeć, czy istnieje inna możliwość mogąca pomóc ci w twoich wiecznych wątpliwościach.

Spróbuj odpocząć na suchym piasku twojej pustyni, na twojej drodze.

Kto wie, może znajdziesz coś odmiennego, co ci pomoże.
Spróbuj! Ja spróbowałem!

Przypomina ci o tym Psalm mówiący o kontemplacji:

"Panie, moje serce się nie pyszni
i nie patrzą wyniośle oczy moje.
Nie dbam o rzeczy wielkie
ani o to, co przerasta me siły.
Lecz uspokoiłem i uciszyłem moją duszę..." (Ps 131,l-2a).

Zmęczony analizowaniem zacząłem kochać.
Wyobraziłem sobie siebie jako dziecko w ramionach Boga, jakby na rękach mojej matki. I usnąłem.
Wówczas wyszła mi na spotkanie kontemplacja.
Kontemplacja zaś jest pełna miłości. Jest czymś większym od medytacji, nawet od najwznioślejszej i najgłębszej. To w kontemplacji doświadczyłem Boga.
Jeżeli rozum żywił wątpliwości, to w kontemplacji wątpliwości znikały.

Doświadczyłem, że Bóg daje się temu, kto całkowicie zaufa.
I w Jego dawaniu, i w twoim dawaniu już nie tracisz czasu na myślenie.

Och, noce ognia w Jego uścisku!
Och, pełnia daru!
Och, przekroczenie tego wszystkiego, co widzialne!
Och, miłość wszystko zwyciężająca!

Czym jest cała reszta w porównaniu z tym?
"Słomą", powie święty Tomasz.
"Nada" (nic) , powie święty Jan od Krzyża.