Doskonała modlitwa może wzrastać tylko wówczas, kiedy dojdziemy do dna naszego duchowego ubóstwa i wraz z psalmistą zdołamy powtarzać: "Z głębokości wołam do Ciebie, Panie" (Ps 130,1). To z tej głębi, kiedy już straciliśmy wszystko, co nasze, w nagiej wierze możemy ufać, że Bóg zawsze wybiera dla nas najlepszą drogę, choć ona oznacza pójście na modlitwę, jak na krzyż. Wówczas przede wszystkim nie próbujmy ułatwiać sobie tej drogi i nie czyńmy modlitwy "zdatnej do tego, aby ją przeżyć", bardziej namacalnej dla naszych zmysłów. Bądźmy zadowoleni z takiej modlitwy, jakiej Bóg od nas żąda, a nie innej. Modlitwa, jakiej czasem Bóg może od nas zażądać, będzie modlitwą niemożności.

Zaufanie do siebie i zaufanie Bogu nie są, jak często nam się wydaje, przeciwnościami. Dobrze jest mieć zaufanie do siebie. Im bardziej ufam Bogu, tym więcej mam zaufania do siebie. Wtedy bowiem wiem, że Bóg działa przeze mnie, że stopniowo chce usunąć moje zablokowania, daje przestrzeń moim możliwościom. Nie jest wcale tak, że kiedy Bóg działa we mnie i przeze mnie, to jakby wyłącza moje własne siły. Przeciwnie. On pozwala im się rozwijać. Nasze zdolności są stworzone po to, by były uaktywniane, uduchawiane przez Boga. "...Beze Mnie nic nie możecie uczynić" (J 15,5).

Jeżeli teraz mamy dawać świadectwo Chrystusowi na targowiskach, które nas w pełni pochłaniają - potrzebujemy ciszy. Jeżeli mamy być zawsze dostępni dla innych nie tylko fizycznie, lecz również przez empatię, współczucie, przyjaźń, rozumienie i bezgraniczną miłość - potrzebujemy ciszy. Cisza jest również nieodzowna, abyśmy mogli udzielać radosnej, niestrudzonej gościny nie tylko domu i pożywienia, lecz także gościny rozumu, serca, ciała i duszy. Prawdziwa cisza jest poszukiwaniem Boga przez człowieka(...). Prawdziwa cisza jest językiem miłości, ponieważ tylko miłość zna piękno ciszy, jej pełnię i całkowitą radość. Prawdziwa cisza jest kluczem do bezgranicznego i płomiennego serca Boga

Im bardziej dusza nasza jest samotna i odosobniona, tym bardziej staje się sposobna do tego, by się przybliżyć do Stwórcy i Pana swego i dosięgnąć Go. A im bardziej tak Go dosięga, tym bardziej usposabia się do przyjmowania łask i darów od Jego Boskiej i najwyższej Dobroci.

Zastanów się nad samotnością wieczornych powrotów do domu, gdy idziesz od stacji metra lub przystanku autobusowego, a ulice są już ciche i mniej jest przechodniów. Zastanów się nad chwilą samotności, która wita cię, gdy wchodzisz do pokoju, aby zmienić biurowe lub robocze ubranie na wygodniejsze domowe.(...) Jednym z pierwszych kroków ku samotności jest odejście. Ale nie zauważamy tych "małych odejść", które wypełniają nasz dzień

Człowiek duchowo wolny, to ktoś, kto potrafi odnaleźć "pustynię w mieście", kto potrafi mimo wielu zajęć oddalić się na chwilę wyciszenia, modlitwy, spotkania z Bogiem. To ktoś, kto nie boi się kontrolować swego czasu i siebie, np. czyniąc codziennie rachunek sumienia. To w końcu ktoś, kto potrafi być samotny wśród ludzi, nie oddalając ich jednocześnie, ale zbliżając ich do siebie. Taki człowiek jest pełen radości i spokoju, a inni mają do niego zaufanie. Warto w życiu pytać się o swoje przeżywanie samotności, o swoją wolność.

Miłość przychodzi z góry, nie możesz jej sobie wytworzyć. Ona "jest z Boga". Otrzymujesz ją w darze, otwierając się na nią. A ponieważ Bóg ci ją daje, nie ma granic dla tego, ile jej otrzymasz. Źródło miłości, z którego możesz czerpać jest niewyczerpalne. Jeśli w świecie jest za mało miłości, to nie dlatego, że jej źródło wyschło, lecz dlatego, że ludzie odwrócili się od niego. Nie ma różnicy między miłościa do Boga a miłościa do bliźniego. Istnieje tylko jedna Miłość i ona chce przepływać przez wszystkich ludzi i cały wszechświat.

Pewien Japończyk zapytał mnie kiedyś, ile czasu poświęcam na medytację. "Jedną godzinę rano i jedną wieczorem" - odpwiedziałem. "Ach tak- rzekł Japończyk - więc jeszcze nie pojąłeś, o co chodzi. Jeżeli medytacja nie wypełnia całego dnia, to niczego się nie osiągniesz".

Ludzie mówią: Czasy są złe, czasy są trudne. Jednak czasy to my. Jakimi my jesteśmy, takimi są i czasy.