Mało ważne czy ptak będzie uwiązany tylko cienką nitką czy grubą, bo jedna i druga go krępuje; dopóki nie zerwie jednej czy drugiej, nie będzie mógł wzlecieć swobodny.

Nagość odsłonięta i pozostawiona, nagość niezaspokojona, otwarta, jest wołaniem Boga o okrycie, Jest żywym płomieniem, jedynym prawem istnienia; jest wolnością czystego serca, które nie przylega do napotkanych wartości, doczesnych czy wiecznych, ale nagie oczekuje tylko jednego - samego Boga.

Musimy (jak mówi Teresa) przejść przez tunele tak ciemne, że przechodząc przez nie zastanawiamy się, czy słońce jeszcze istnieje. Musimy zaryzykować swoje życie i z zamkniętymi oczami rzucić się w ramiona Boga, który czeka na nas w tej ciemności. To jest heroizm świętych !

Kiedy Jezus był najbardziej samotny, dawał najwięcej.

Człowiek chce swą obecność uwiecznić, ocalić od utracenia. Może to jednak uczynić, tracąc siebie. Dlatego istnieje jedyna możliwość bycia człowiekiem - powierzyć przestrzeń swego człowieczeństwa Temu, który Jest.

Oto rzecz, do której musisz dążyć na wszelkie sposoby: zaprawiaj się z wytrwałością i gorliwością w świętej lekturze, aż do osiągnięcia takiego stanu, że nieustanna medytacja nasyci twego ducha i, by tak rzec, Pismo Święte przemieni cię na swe podobieństwo.

Próba tym różni się od nieszczęścia, że z natury swojej zdąża do szczęścia większego, bez oglądania się na to, co już się zdobyło, jest etapem, ćwiczeniem, jest dynamiczna, może być sporem, walką, ma wewnętrzny horyzont - dlatego nie zadowala się zbyt pospiesznymi, pełniącymi rolę środków uśmierzających odpowiedziami. Można powiedzieć, że próba to ambitne doświadczenie naszej wielkości.

Musicie od siebie wymagać, nawet jeśli inni by od was nie wymagali.

Ogołocenie - słowo bezlitosne i szorstkie - obwieszcza najpiękniejsze dzieło Boże, które powstaje jak rzeźba pod bezlitosnym dłutem boskiego rzeźbiarza.