Jestem święty. Nie jest to pycha wyniosłego, ale wyznanie nie będącego niewdzięcznym. Bo jeżeli powiesz, żeś sam ze siebie święty, jesteś pyszałkiem. A znowu jeżeli powiesz, że nie jesteś święty, jesteś niewdzięcznikiem. Mów więc do swego Boga: Jestem święty, ponieważ mnie uświęciłeś.

Moc Boga kształtuje nas. Podnosi naszą wartość. Można zapytać, co najbardziej podnosi naszą wartość ? We wnętrzu muzyki znajdujemy niezwykłą odpowiedź: krzyżyk podnosi wartość nuty. W duchowej interpretacji to właśnie Krzyż podnosi wartość człowieka.

Przede wszystkim trzeba oglądać Boga, a nie siebie, i w przyszłości nie używać wzroku do poszukiwania samego siebie, ale czystym spojrzeniem poszukiwać Boga.

Musimy na nowo uwierzyć, że jałowa gleba tego świata tylko wtedy przyniesie prawdziwy owoc, gdy zostanie zroszona łaską chrześcijańskiej świętości. Takiej świętości, która łączy niebo z ziemią, czas z wiecznością, ciało z duchem, kontemplację z akcją, łaskę z zaangażowaniem.

Bądź spokojny we wszystkim, co odnosi się do twego ducha. Staraj się nieustannie składać Panu w ofierze własne życie i wszystko, co tylko potrafisz znieść i wytrzymać, a Jezus dopełni reszty i On jako prawdziwy Władca będzie panował w twoim sercu. Tylko On jest prawdziwym Panem. Aby stać się jeszcze bardziej godnym uczestnictwa w chwale błogosławionych, złóż w ofierze Bogu wszystko, co tylko potrafisz wytrzymać, i ponawiaj ten akt stokroć i więcej razy na dzień. Bądź bardzo ściśle z Nim złączony miłosnym aktem woli.

W gruncie rzeczy pustelnik nie robi nic innego, jak tylko z własnej woli pozostawia to wszystko, co każdy z nas wcześniej lub później, dobrowolnie lub nie, musi pozostawić.

W człowieku są jakby dwie strony - ciemna i jasna. Człowiek jest tylko człowiekiem i ma do wyboru drogę z błędami albo z jak najmniejszą ilością błędów, ale błędy i upadki człowieka zawsze istnieją. Pozostaje tylko kwestia, kiedy się człowiek podniesie i jak się podniesie.

Możemy się zgubić na tysiąc sposobów, ale tylko jedno może nas ocalić - pokora, która nie ma wierniejszej towarzyszki niż cisza, bez której nie mogłaby istnieć, ponieważ wszystkie inne cnoty spoczywają w ciszy jakby w swoim łożu.

Tak jak każdy chrześcijanin powołany jest do bycia świętym, tak też w tej samej mierze powołany jest do bycia mistykiem.