Kościół upatruje we wszystkich cierpiących braciach i siostrach Chrystusa, jakby wieloraki podmiot swojej nadprzyrodzonej siły. Jakże często do nich właśnie odwołują się pasterze Kościoła, u nich szukają pomocy i oparcia! Ewangelia cierpienia pisze się nieustannie - i nieustannie przemawia słowem tego przedziwnego paradoksu: źródła mocy Bożej biją właśnie z pośrodka ludzkiej słabości

Myślę, że te kraty klauzury, które wydają się oddzielać od świata i zamykać, w rzeczywistości pomagają dotrzeć do serca Boga, a stamtąd na cały świat. Jest to jakaś śmierć, ale śmierć z miłości, i choć to niewiarygodne, już w tej chwili wszystko mi się wydaje jaśnieć światłem, życiem i radością Zmartwychwstałego Pana!

Życie duchowe jest jak wyprawa w góry. Wchodzimy na szlak, który ma nas doprowadzić na szczyt, który widzimy na początku. Musimy zaufać, że ten szlak doprowadzi nas do celu. Czasem wchodzimy w taką mgłę, że stawiając nogę nie widzimy już ani ziemi, ani nogi. A jednak trzeba tę nogę postawić.

Antynomia, jaką wydają się tworzyć cierpienie i radość, zostaje zniesiona - dzięki przynoszącemu pociechę działaniu Ducha Świętego. Przysposabiając nas do tajemnicy Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, już teraz Duch otwiera nas na radość, która osiągnie swą pełnię podczas uszczęśliwiającego spotkania z Odkupicielem. W rzeczywistości istota ludzka nie pragnie jedynie dobrego samopoczucia fizycznego lub duchowego, lecz "zbawienia", które wyraża się w pełnej harmonii z Bogiem, z samym sobą oraz z ludzkością. Do tego celu dochodzi się jedynie przez tajemnicę męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.

Sytuacja psychiczna jest u różnych ludzi różna. Trzeba umieć odkrywać własne sposoby nawiązywania łączności z wiecznością, podtrzymywania jej czy ożywiania. Jest rzeczą ważną umieć znaleźć to, co nam najskuteczniej pomaga, a także umieć z tego korzystać

Tym, którzy kochają matematykę, Boża miłość wydaje się nieobliczalna, a nawet kapryśna. Jednak Bóg chce zatrzymać sobie prawo bycia Bogiem, tzn. kimś większym, niż jesteśmy w stanie pojąć. ""Bo jak wysoko niebo góruje nad ziemią, tak drogi moje są wyższe od waszych, a myśli moje - przewyższają wasze", mówi Bóg (Iz 55,9).

Niczym się nie zniechęcać, nie zrażać, trwać ciągle w prawdziwym życiu zakonnym. Nie dla siebie, ale dla Boga i dusz. W pokucie i umartwieniu. Po opuszczeniu się zaraz się podnieść i podźwignąć. Trwać ciągle przed Panem. Liturgię ze świętym nabożeństwem sprawować. Miłość bliźniego okazywać na każdym kroku. Uznać siebie wreszcie za najgorszego.

Cierpienie, przyjmowane z wiarą, staje się jakby bramą wprowadzającą w tajemnicę odkupieńczego cierpienia Chrystusa. Takie cierpienie nie odbiera już pokoju i szczęścia, bo opromienia je blask zmartwychwstania.

Kapłaństwo ma podtrzymywać obraz Boży w człowieku, jeżeli on w nim tkwi; ma ten obraz wzmacniać, jeśli jest osłabiony; ma go przywracać, jeżeli jest on zniszczony. Kresem posługi jest sprawienie, by Chrystus zamieszkał w sercach przez Ducha Świętego, czyli, inaczej mówiąc, przebóstwienie człowieka tak, by uczestniczył on w najwyższej szczęśliwości.